“Soğuk bir kış sabahı çok sayıda oklu kirpi,

donmamak için birbirine bir hayli yaklaştı.

Az sonra, oklarının farkına vardılar ve ayrıldılar.

Üşüyünce, birbirlerine tekrar yaklaştılar.

Oklar rahatsız edince yine uzaklaştılar.

Soğuktan donmakla, batan okların

acısı arasında

gidip gelerek yaşadıkları ikilemi,

aralarındaki uzaklık, her iki acıya da tahammül

edebilecekleri bir noktaya ulaşıncaya

kadar sürdü. İnsanları bir araya getiren,

iç dünyalarının boşluk ve tekdüzeliğidir.

Ters gelen özellikler ve tahammül edemedikleri

hatalar onları birbirinden uzaklaştırır. Sonunda,

bir arada var olabilecekleri,

nezaket ve görgünün belirlediği ortak noktada

buluşurlar.

Bu uzaklıkta duramayanlara,

İngiltere’de “keep your distance!/mesafeni koru!”

denir.

 
Eskiyi yeniye uydurmak,
söylenmeyeni söylemek niyetimiz
 
 

Sahafta gezinen ve daktilo kullanan insanlar

internet kullanmaya başlarsa ne olur?